« بدرستى كه من قرار دادم دنيا را در ميان بندگان قرض و داد و ستد . پس آن كه وام دهد مرا از دنيا چيزى ، مىبخشم عوض هر درهمى را ده تا هفتصد چندان و آنچه خواهم فزونتر و آنكه مرا به وام ندهد از دنيا ، مىگيرم چيزى را از او به قهر و در عوض ، سه خصلت به او ارزانى مىدارم كه اگر يكى از آنها را به ملائكهء خود ببخشم از من به آن عطا كه فرمايم ، خشنود مىشوند . پس از آن ، حضرت آيهء كريمه را كه چنين معنا مىدهد تلاوت فرمود : « كسانى كه چون به ايشان مصيبتى رسد بگويند ما براى خداييم و به درستى كه ما به سوى او بازگشت مىنمائيم ، ايشانند كه بر ايشان صلوات است از پروردگارشان » پس اين يكى است از سه خصلت « و رحمت » دوم است « و ايشانند روندگان راه هدايت » سيّم و بعد از آن ، آن حضرت فرمود : اين مقام كسى راست كه خداى تعالى چيزى به قهر از او ستاند . » و از آن بزرگوار است - عليه السلام - « الضرب على الفخذ عند المصيبة يحبط الاجر « 1 » و الصبر عند الصدمة الاولى اعظم و عظم الاجر على قدر المصيبة و من استرجع بعد المصيبة جدد الله له اجرها كيوم اصيب بها . » : « زدن بر زانو در نزد مصيبت ، اجر را مىكاهاند و حقيقت صبر در نزد صدمهء نخستين ، بزرگتر است و بزرگى اجر به قدر بزرگى صدمه است و آن كه پس از مصيبت ، كريمهء إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ را بگويد ، خداى كريم متعال ، اجر او را تازه مىدارد همچون روزى كه مصيبت زده شده باشد . » و مردى از پيغمبر خداى - صلى الله عليه و آله و سلم - سؤال كرد كه در نزول مصيبت بر مردم چه چيز اجر ايشان را مىكاهد ؟ فرمود : « تصفيق الرجل بيمينه على شماله و الصبر عنه الصدمة الاولى فمن رضى فله الرضا و من سخط فعليه السخط . » : « زدن دست راست به دست چپ است و حقيقت صبر در نزد صدمه اولى است . پس اگر كسى خشنود باشد و به قضاى الهى رضا دهد ، پاداش خشنودى بيند و اگر نارضايى آورد ، از ثواب رضا و خشنودى محروم ماند . و از ام سلمه زوجهء پيغمبر خداى - صلى الله عليه و آله - است كه گفت : از رسول خداى شنيدم كه مىفرمود : « ما من عبد تصيبه مصيبة فيقول إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ ، اللهم

--> ( 1 ) صدوق روايتى را در من لا يحضره الفقيه 4 : 298 با مضامينى نزديك به اين روايت آورده است .